Mo ghrá go daingean tu!
Lá dá bhfaca thu
ag ceann tí an mhargaidh,
thug mo shúil aire dhuit,
thug mo chroí taitneamh duit,
d’éalaíos óm charaid leat
i bhfad ó bhaile leat.
Is domhsa nárbh aithreach:
chuiris parlús á ghealadh dhom,
rúmanna á mbreacadh dhom,
bácús á dheargadh dhom,
brící á gceapadh dhom,
rósta ar bhearaibh dom,
mairt á leagadh dhom;
codladh i gclúmh lachan dom
go dtíodh an t-eadartha
nó thairis dá dtaitneadh liom.
Mo chara go daingean tu!
Is cuimhin lem aigne
an lá breá earraigh úd,
gur bhreá thíodh hata dhuit
faoi bhanda óir tarraingthe;
claíomh cinn airgid,
lámh dheas chalma,
rompsáil bhagarthach –
fír-chritheagla
ar námhaid chealgach –
tú i gcóir chun falaracht
is each caol ceannann fút. |
My love forever!
The day I first saw you
At the end of the market-house,
My eye observed you,
My heart approved you,
I fled from my father with you,
Far from my home with you.
I never repented it:
You whitened a parlour for me,
Painted rooms for me,
Reddened ovens for me,
Baked fine bread for me,
Basted meat for me,
Slaughtered beasts for me;
I slept in ducks’ feathers
Till midday milking-time
Or more if it pleased me.
My friend forever!
My mind remembers
That fine spring day
How well your hat suited you,
Bright gold-banded,
Sword silver-hilted –
Right hand steady –
Threatening aspect –
Trembling terror
On treacherous enemy –
You poised for a canter
On your slender bay horse. |